Fragment zderzaka Pawła

Paweł stanął w przedpokoju z miną, jakby mu ktoś zabrał oddech. Nie krzyczał, nie płakał. Trzymał coś oburącz, ostrożnie, jakby to miało mu się rozsypać w rękach. Kawałek plastiku, brudny, porysowany. Dopiero po chwili do mnie dotarło, że to fragment zderzaka.

– Mamo… – powiedział cicho.

Stałam jeszcze w kurtce, wróciłam i nawet nie zdążyłam się porządnie rozebrać. Ręce miałam wysuszone od chemii, palce szczypały. Z kuchni było ciepło, a z klatki ciągnęło chłodem.

– Co to jest? – zapytałam, choć bardziej chodziło mi o to, co on narobił i czy nic mu nie jest.

Paweł spojrzał na mnie spod brwi. Zawsze tak patrzy, jak jest uparty i przestraszony naraz.

– Tylko… tylko zahaczyłem. Nic nikomu… – urwał, bo mu głos zadrżał.

Wzięłam od niego ten kawałek. Zimny był, na krawędzi mokry, jakby leżał na ziemi. I miał takie zadziory, że od razu poczułam pod palcami.

– Siadaj. I mów po kolei.

Usiadł na tym taborecie w kuchni, co się kiwa, bo noga krótsza. Przesunęłam go, żeby przestał się bujać, bo mnie to zawsze denerwuje. Sama stanęłam przy blacie, oparłam się biodrem o szafkę, żeby nie chodzić tam i z powrotem.

Zaczął mówić szybko. Że był przy samochodzie, że tylko chciał coś sprawdzić, że umie, bo ktoś mu pokazał. Że cofnął dosłownie kawałek i usłyszał taki trzask. Nie wielki huk, tylko trzask, jak plastik pęka. I zobaczył, że coś odpadło.

Patrzyłam na jego ręce. Brud pod paznokciami, taki czarny, smarowy. I ta dolna warga mu drżała, chociaż próbował ją zacisnąć.

– Kto był z tobą? – zapytałam.

– Nikt. – odpowiedział za szybko.

Znam swoje dzieci. Magda jak kręci, to się uśmiecha i patrzy w bok. Paweł jak kręci, to przyspiesza i czerwienieją mu uszy. Już mu się robiły takie różowe.

– Paweł – powiedziałam tylko, spokojnie.

Spuścił głowę.

– No… był taki jeden. Ale nie chcę, żebyś… żebyś do niego szła.

To mnie zabolało w taki zwykły sposób. Złość, bo nie lubię, jak mnie robią naokoło. I druga rzecz, że on się boi, że ja zrobię scenę. Potrafię być ostra, wiem. Czasem aż za bardzo.

– Dobrze. Nigdzie nie idę. Najpierw chcę wiedzieć, czy komuś nic się nie stało.

– Nikomu – powtórzył ciszej. – Tylko to.

Podniosłam ten plastik do światła. Na brzegu był ślad tarcia, zaczep wyrwany. Mała rzecz, ale od razu mi w głowie zaczęło liczyć: ile to będzie kosztować, czy ktoś to widział, czy zaraz ktoś nie zapuka.

W kuchni buczała lodówka. Za oknem było szaro. Na klatce ktoś trzasnął drzwiami i aż mi się w środku ścisnęło, bo człowiek od razu myśli, że to do niego.

– Dlaczego mi nie powiedziałeś od razu? – zapytałam.

– Bo… bo myślałem, że jakoś… – zawiesił głos. – Że to się da wsadzić.

Usiadłam naprzeciwko niego, żeby nie stać nad nim. Taboret skrzypnął. Wzięłam jego dłonie w swoje. Były ciepłe, całe, zdrowe. To było najważniejsze.

– Słuchaj. Ja się boję nie tego plastiku. Boję się, że będziesz ukrywał i potem wyjdzie gorzej. Rozumiesz?

Kiwnął głową, ale oczy mu zaszkliły. Ja mam tak, że jak mi się chce płakać, to zaczynam mówić sucho, rzeczowo.

– Dobra. Musimy to powiedzieć tacie.

W tej chwili zobaczyłam w jego oczach panikę.

– Nie mów tacie – wyszeptał. – On się wkurzy.

Od razu mi stanął przed oczami Andrzej, zmęczony po swoim dniu, z tym napięciem, które czasem wchodzi z nim do mieszkania. I ja pomiędzy.

– Paweł, ja nie będę robiła tajemnic – powiedziałam. – Ale powiem mu spokojnie. Tylko ty mów prawdę. Bez kręcenia.

Patrzył na mnie długo, jakby sprawdzał, czy ja to dowiozę. Sama też nie byłam pewna, bo w środku miałam złość i strach, wszystko razem.

Poszłam do łazienki umyć ręce. Woda najpierw zimna, potem letnia. Mydło cytrynowe, takie zwykłe. Tarłam dłonie, aż skóra zrobiła się czerwona. Popatrzyłam w lustro i miałam tę twarz, co ją mam, jak muszę trzymać się w garści.

Wróciłam do kuchni. Paweł siedział tak samo, tylko jakby trochę mniej spięty. Kawałek zderzaka leżał na stole na gazecie, jak dowód.

– Gdzie to było? – zapytałam.

Powiedział ogólnie, bez wchodzenia w szczegóły. Ja też nie ciągnęłam. Pytałam tylko, czy ktoś ucierpiał, czy ktoś widział, czy jest szansa, że zaraz będzie awantura na klatce. Mówił, że nikomu nic, że to przy parkowaniu, że zahaczył o coś twardego. Wierzyłam mu, że to nie było specjalnie.

Najgorsze było to, że przyniósł ten kawałek do domu, jakby nie miał co z nim zrobić. A tak naprawdę przyniósł go do mnie.

Kiedy Andrzej wrócił, Paweł wyszedł mu naprzeciw w przedpokoju, zanim ja zdążyłam zacząć. I dobrze, bo to znaczyło, że bierze to na siebie. Stałam z boku, oparta o framugę, słuchałam.

Andrzej na początku podniósł głos, już czułam, że zaraz poleci. Ale zatrzymał się, wziął oddech i powiedział:

– Dobra. Najpierw pokaż.

Ulga przyszła taka, że aż mi się zakręciło w głowie. Nie zniknęło napięcie, ale dało się oddychać.

Andrzej pytał, Paweł odpowiadał. Ja czasem wtrącałam jedno zdanie, żeby to nie brzmiało jak przesłuchanie. Obiad stał na kuchence i zaczął się lekko przypalać na brzegach garnka, a ja nawet nie miałam głowy, żeby od razu to zdjąć.

W pewnym momencie Andrzej wziął ten kawałek plastiku, obejrzał, przekręcił.

– Da się to naprawić – mruknął.

Paweł wypuścił powietrze, aż mu ramiona opadły.

Zostałam w kuchni, a oni wyszli na chwilę obejrzeć samochód. Stałam przy stole i przesunęłam palcem po tej poszarpanej krawędzi, raz, drugi, i przestałam, bo tylko sobie robiłam gorzej. Słyszałam ich kroki na korytarzu i potem ciszej, jak już byli dalej.

Wrócili po chwili. Paweł spojrzał na mnie, podszedł i przytulił mnie krótko, trochę sztywno, jak to on. Pachniał zimnym powietrzem i smarem z kurtki.

Zrobiłam herbatę. Łyżeczka stuknęła o szklankę. Paweł usiadł przy stole, mówił już ciszej, jakby mu zeszło. Próbował nawet zażartować, ale ostrożnie. Ja siedziałam naprzeciwko, patrzyłam na niego i pilnowałam, żeby mi głos nie zadrżał, bo jeszcze by się znów posypał.