Leży gdzieś w szufladzie albo w pudełku na szafie. Stary album ze zdjęciami. Czarno-białe, niektóre pożółkłe, z postrzępionymi brzegami. Na każdym — twarze ludzi, których znałeś. Miejsca, które pamiętasz. Chwile, które przeżyłeś. Ale co z tego wszystkiego pozostanie, jeśli nikt nie opisze, co te zdjęcia przedstawiają?

Bo zdjęcie bez opisu to zagadka. Za dwadzieścia lat Twoje wnuki otworzą ten album i zobaczą obcych ludzi w dziwnych ubraniach na tle budynku, którego nie rozpoznają. „Kto to jest?" — zapytają. I nikt nie będzie umiał odpowiedzieć. Chyba że Ty to zapiszesz. Teraz.

Daj głos swoim zdjęciom

Weź jedno zdjęcie. Jedno — to wystarczy na początek. I opisz je. Nie formalnie, nie jak podpis w muzeum. Opisz je tak, jakbyś opowiadał komuś, kto siedzi obok i pyta: „Opowiedz mi o tym zdjęciu."

Kto jest na zdjęciu? Jak się nazywał? Jaki był? Gdzie to zostało zrobione? Kiedy — i co działo się wtedy w Twoim życiu? Co czujesz, patrząc na to zdjęcie dziś? To jest historia — nie sam obraz, lecz Twoja opowieść o nim. I ta opowieść zamienia kawałek papieru w żywe wspomnienie.

Zdjęcie pokazuje, jak wyglądała chwila. Twoje słowa powiedzą, jak ją przeżyłeś.

Może na zdjęciu jest Twoja mama — młoda, uśmiechnięta, w sukience, której nie pamiętasz. Może jesteś na nim Ty — dzieciak z podartymi kolanami i oczami pełnymi świata. Może to ślubne zdjęcie dziadków, które wisiało w pokoju przez pięćdziesiąt lat. Każde z nich jest jak drzwi — a Ty masz klucz.

Zacznij od jednego

Znajdź jedno stare zdjęcie. Popatrz na nie i napisz: kto to jest, gdzie to było i co wtedy czułeś. Pięć zdań wystarczy, żeby to zdjęcie ożyło na nowo — i żeby żyło dalej, nawet gdy album się zniszczy.

W Prawdziwej Historii Twoje zdjęcia mogą dostać głos. Twój głos. I dzięki temu będą mówić jeszcze długo, długo po tym, jak papier się rozsypie.

Przeczytaj również

Chcesz zapisać swoją historię?

Wystarczy email. Bez hasła. Zacznij pisać lub nagrywać wspomnienia dla Twoich bliskich.

Rozpocznij