Dom, w którym dorastałeś

Jeśli ktoś zapyta Cię wprost: „Opowiedz o swoim dzieciństwie”, pewnie nie będziesz wiedział, od czego zacząć. Ale jeśli poprosi: „Narysuj mi kuchnię, w której się wychowałeś” - ręka sama zacznie rysować. Tu stał piec. Tu kredens. Tu okno, przez które mama wołała na obiad.

To prosta metoda, którą stosują prowadzący warsztaty pisania wspomnień. Przestrzeń jest dla pamięci świetnym przewodnikiem. Wspomnienia są często przywiązane do miejsc - wystarczy wejść do pokoju, żeby przypomnieć sobie, co się w nim działo.

Jak to zrobić

Nie potrzebujesz talentu plastycznego. Plan może być krzywy, nieproporcjonalny, z brakującymi ścianami. Chodzi o to, żeby w myślach przejść przez dom jeszcze raz.

Narysuj pomieszczenia, które pamiętasz. Zaznacz drzwi, okna, najważniejsze meble. Dorysuj podwórko, ogród, klatkę schodową, drogę do szkoły. A potem idź powoli od pokoju do pokoju.

Pokój po pokoju

Kuchnia. Kto w niej rządził? Co się gotowało na co dzień, a co od święta? Gdzie siedziałeś przy stole? Jakie rozmowy się tam toczyły?

Pokój dzienny. Gdzie stało radio albo telewizor? Co się oglądało wieczorami? Kto siedział w którym fotelu?

Twoje miejsce do spania. Z kim dzieliłeś pokój? Co widziałeś przez okno, zasypiając? Czego się bałeś w nocy?

Podwórko. Kto tam się bawił? W co? Gdzie była najlepsza kryjówka? Który sąsiad krzyczał na dzieci?

Miejsce tajemnicze. Strych, piwnica, szopa, pokój, do którego nie wolno było wchodzić. Każdy dom miał takie miejsce. Co w nim było?

Przy każdym pomieszczeniu zatrzymaj się na chwilę. Zapach, dźwięk, światło - to wszystko wraca, gdy tylko pozwolisz sobie „stanąć” w środku.

Dom jako rozdział życia

Wiele osób mieszkało w kilku domach: u rodziców, w internacie, w pierwszym wynajętym pokoju, we własnym mieszkaniu. Każdy z nich może być osobnym rozdziałem Twojej historii. Plan każdego z nich otworzy inne wspomnienia.

A jeśli dom z dzieciństwa jeszcze stoi i możesz do niego pojechać - zrób to. Albo poproś kogoś bliskiego, żeby pojechał z Tobą i nagrał, co opowiadasz, stojąc przed furtką.

Prawdziwa Historia zadaje pytania, które prowadzą przez kolejne miejsca Twojego życia. Z Twoich opowieści o domu powstają historie, które Twoja rodzina będzie mogła „odwiedzić” także wtedy, gdy tego domu już nie będzie.